Geplaatst op
Gelezen: 66

N a drie uur rijden gaat de asfaltweg over in een zogeheten gravel road. De weg van rood zand, gemengd met kleine gravelsteentjes geeft me het heerlijke We-zijn-op-pad in-Afrika-gevoel. Dat gevoel zal ons vervoermiddel niet direct delen want de opeenstapeling van serieuze kuiltjes, kuilen, hobbels en diepe groeven in de weg lijken mij een aanslag voor deze keurige huurauto, die gisteren nog wit was. Nu is onze bolide gecamoufleerd door een rode deken van stof. De kunst is om vaart te maken en als het ware over de topjes van de hobbels te ‘vliegen.’ Aanvankelijk moet je even aan het gerammel van de auto en het onnatuurlijke harde rijden op wegen als deze wennen maar oefening baart kunst. ‘It’s a rental, don’t be gentle!’ roep ik vrolijk naar Bruun terwijl ik om een paar diepe kuilen een slinger. ‘Wat zeg je, mama? Nou, dat we lekker op pad zijn en ik van je hou.’ Ik trek een clownsgezicht terwijl ik dat zeg. ‘Je zei wat anders.’ ‘Ja, dat klopt’, en ik geef hem een knipoog.

Terwijl we aan komen rijden, worden we op nog geen steenworp afstand van de lodge verrast door een kudde olifanten

'Paspoorten alstublieft'

Als we bij de slagboom van het Madikwe Game Reserve arriveren, voel ik opluchting. ‘Zo, knulletje, dat hebben we samen toch maar mooi gefikst” en we geven elkaar een high five. Bruun graait in de rugzak en pakt de stroopwafels die we vanuit Nederland hebben meegenomen. Hij heeft deze reis de gewoonte om mensen onderweg een stroopwafel te geven. De afgelopen dagen worden medewerkers in een winkel, een tankstation of een tolpoort op de snelweg door hem getrakteerd op deze lekkernij. De verrassende blik, gevolgd door een gulle lach van de ontvanger is mooi om te zien en iedere keer weer een cadeau voor Bruun en ook voor mij.

Ik doe mijn portierraampje omlaag terwijl Bruun aan zijn kant met een stroopwafel uit het raam zwaait. Er komt een man in uniform naar ons toegelopen. ‘How are you?’hoor ik mezelf vragen als hij vlak bij onze auto is. Iedereen begroet elkaar hier op deze manier. Het is de langere versie van ‘Hallo.’ Mensen wachten niet op het antwoord om te weten hoe het met je gaat. Als je iemand ontmoet, dan zeg je iets in de trend van ‘Hi, how are you?’ Het antwoord is in 99% van de gevallen ‘Fine, how are you?’ Uit beleefdheid zeg je dan nog ‘I’m fine, thanks’maar dat doet er eigenlijk al niet meer toe.  Maar ik voel me meer dan ‘fine’ dus lach vriendelijk naar de serieus kijkende meneer in uniform. ‘Paspoorten alstublieft,’ en hij fronst zijn wenkbrauwen naar me. Paspoorten? Oké, ik snap het. Ze willen natuurlijk goed registreren welke mensen hier dit prachtige Madikwe reservaat binnenrijden in verband met stropers.

Terwijl ik in dezelfde rugzak als waar de stroopwafels uit getoverd werden naar mijn mapje met paspoorten zoek, loopt de beste meneer een inspectierondje om onze auto. Na zijn rondje staat hij weer stil bij mijn open raampje. Dan doet hij zijn zware donkere wenkbrauwen zo ver mogelijk omhoog om een vragende uitdrukking te creëren. ‘Wat gaat u doen in Botswana?’Zijn vraag brengt een enorme stroomstoot door mijn hele lichaam teweeg. ‘BOTSWANA??’ zeg ik net iets te luid. Bruun trekt  van schrik abrupt de vrolijk bungelende stroopwafel door het raampje terug naar binnen. Ik schraap mijn droge keel. ‘Wij moeten naar de ingang van Madikwe Game Reserve, zeg ik met grote onschuldige ogen. De serieuze meneer verandert zijn blik en begint te lachen. Ik lach zachtjes met hem mee terwijl ik wel kan huilen. Hij wijst met zijn hand richting de verharde weg die naar beneden kronkelt.  De douane beambte onderbreekt mijn gedachten. ‘Het is maar een klein stukje rijden’ zegt hij terwijl hij een stapje achteruit doet. Oké, gelukkig, we zijn dus wel in de buurt. We maken een klein praatje en als we wegrijden zwaaien we vriendelijk uit het raam. ‘Altijd te vriend houden’, zeg ik. In mijn achteruitkijkspiegel zie ik zijn hand een zwaai terug maken, terwijl hij tegelijkertijd een hap van de stroopwafel neemt.

Madikwe Safari Lelapa Lodge has it all!

Wat stond deze prachtige vijf sterren safari lodge die verscholen tussen de bosjes ligt hoog op mijn lijstje en wat hebben Lelapa en haar vakkundige medewerkers het allemaal waar gemaakt! Ik had Talisman gevraagd naar een ultieme safari lodge in de wildernis wat tevens een unieke ervaring voor mijn zoon van zeven zou moeten worden. Ook vroeg ik naar een schat aan wilde dieren (de Big Five was geen must maar wel een pré. En ze waren er!). Madikwe Safari Lodge has it all; wat een exclusiviteit en service, wat een uitzichten en wildlife en wat een toplocatie, óok voor kinderen.
Terwijl we aan komen rijden, worden we op nog geen steenworp afstand van de lodge verrast door een kudde olifanten. Ze nemen ongestoord de tijd om het zandpad waar wij op rijden over te steken. ‘Nou, het is begonnen, Bruun. Wildlife, here we come!’ Als de grijze viervoeters tussen de bosjes zijn verdwenen, rijden we stapvoets verder. Bij de prachtige entree van de lodge staan twee vriendelijke medewerkers ons al op te wachten. De bagage wordt alvast naar onze suite gebracht terwijl een van de dames ons een opgerold warm en vochtig handdoekje aanbiedt. Met het handdoekje in zijn handen kijkt Bruun me aan. Zijn ogen zeggen ‘en nu?’ Ik veeg mijn gezicht en handen af en zie hem wijs hetzelfde doen. We zijn op tijd voor de namiddag safari, leuk! De lodge manager gaat ons voor naar onze suite maar ik blijf bij iedere mooie decoratie staan. Prachtig hoe ze hier stijl en authenticiteit samen laten smelten in de inrichting. De sfeer is warm, natuurlijk, chique en toch volop in de bush, inspirerend! Ik krijg maar weinig mee van de uitleg die de manager geeft over de kinderactiviteiten, de dinertijden en alles wat van belang is om als gast te weten. Ik knik wel en mompel soms iets van ‘aha’ maar ik ben veel te overdonderd om alles op te slaan. Als de deur achter ons dichtvalt en we samen op de houten veranda van onze suite staan, omhelzen Bruun en ik elkaar. ‘Wat is het hier gaaf, mama.’ Ik ben het helemaal met hem eens en heb enorm veel zin in ons verblijf hier. Ik draai me om en loop de ruime slaapkamer in die zonder deuren of tussenmuren over gaat in een zithoek met daarachter de open badkamer. Bruun ploft op het bed en ik gooi mezelf naast hem. We hebben een openhaard bij ons bed, mam, zegt hij. En een dompelbad en een buitendouche op de verdana. Ja, ik heb het gezien, luxe hè. Het is trouwens veranda maar dat maat niet uit’. 
Ik lees de handgeschreven tekst op het krijtbord dat naast ons op het bed ligt:

Hello Merel and Bruun,
Welcome at Madikwe Safari Lelapa Lodge.
Did you have a good journey? Enjoy your stay at Lelapa.
Kind regards,
your housekeeper Jonas.

Safari

Even later staan we in de sfeervolle algemene leefruimte met in onze ene hand een verse vruchtensap en in de andere hand een heerlijke zelfgemaakte brownie. Dan komt er een medewerkster naar ons toegelopen. ‘Bruun, kom eens mee, zegt ze in het Engels. Ik laat je zien waar de vleermuizen slapen.’ Ze wenkt en hij loopt met haar mee. Ik bedenk me hoe mooi ik het vind dat ze hem bij zijn naam noemt, heel persoonlijk. Kort daarna komt hij verrukt terug gerend. ‘Ik zag allemaal vleermuizen hangen! Achter hem aan komen behalve de medewerkster ook twee andere jongetjes aangelopen. ‘Kijk, dit zijn mijn vriendjes uit Nederland, die heb ik net ontmoet.’ Ik geef de jongetjes een hand en draai me dan om, op zoek naar hun ouders. Die bekijken het tafereel van een afstand en zwaaien naar ons. Wat is het leuk voor Bruun om zijn belevenissen hier met leeftijdsgenoten te kunnen delen.
 
We hebben een safari auto met gids voor onszelf, wow! Normaal gesproken gaan er maximaal vier andere gasten mee maar vandaag zijn wij de enigen. Dat is het voordeel van een kleine lodge met maar enkele suites en een beperkt aantal gasten. De safari die volgt is fantastisch! Ondanks dat ik al vele safari’s heb beleefd, blijft het keer op keer weer een magische ervaring om op zoek te gaan naar alle wilde dieren. We zien een andere kudde olifanten dan die we bij aankomst zagen, prachtige giraffen die in slow motion galopperen over het open veld en heel veel glanzende impala’s. Onze gids JP heeft een engelengeduld en stopt bij iedere ‘kijk daar!’ van Bruun. Tot mijn frustratie zie ik dan helemaal niets, totdat ook ik uiteindelijk het glanzende kleine blauwe vogeltje spot. Er volgen nog vele ‘kijk daar’s’ en nog veel meer bijzondere vogeltjes.

Gin Tonic in de bush

Halverwege stoppen we en mogen we uit de open auto springen. Bruun pakt zijn collectie Big Five dieren en gaat gelijk in het zand spelen. JP maakt vakkundig een Gin Tonic voor mij klaar en schenkt een appelsap in voor Bruun. Zoals een Glühwein het lekkerst smaakt op de besneeuwde pistes na een dagje skiën, zo geldt hetzelfde voor een Gin Tonic in de bush tijdens de zonsondergang na een warme dag in Afrika. De huisgemaakte snacks maken het borrelmomentje in de bush compleet, wat een leven!
Even later gaan we op zoek naar de luipaard en volgen met het voertuig zijn sporen in het zand. Best een spannend gevoel, wetende dat dit dier in de buurt kan zijn. Wat zou ik hem graag willen fotograferen, etende van zijn prooi die hij hoog in de boom vakkundig naast hem heeft gelegd. Het is ongelooflijk om te bedenken dat een luipaard zijn zware prooi mee de boom in sleept om ongestoord van zijn maal te kunnen genieten. JP stapt uit de auto en verdwijnt de bosjes in, de sporen volgend. Het blijft een tijdje stil en we zien hem een poosje niet meer. Slik...wat als hij nu niet terugkomt?
Maar kort daarna komt hij teruggelopen. ‘De makker is ‘m al gesmeerd, morgen zoeken we verder.’
’s Avonds genieten we van een uitgebreid diner waarbij alleen de opmaak van het bord al een reward waard is. Iedere gang is een cadeautje uit de keuken. Samen kletsen we over datgene wat we beleefd hebben die dag en spelen ondertussen een heleboel potjes UNO.

'This is your wake up call'

6:00 uur, de telefoon gaat. Ik spring uit bed en pak de hoorn die ik vervolgens slaapdronken uit mijn handen laat vallen. ‘Good morning, this is your wake up call’ klinkt de vriendelijke stem uit de bungelende hoorn. Tien minuten later lopen we richting de leefruimte die niet outdoor en niet indoor is maar een beetje van allebei en gebouwd met enkel natuurlijke materialen. Wat een heerlijk moment van de dag is dit. Je moet wel het ‘Ik-wil-nog-niet-wakker-worden moment’ door maar daarna is dit de traktatie. De zon ontwaakt maar laat zich nog niet zien, de vogels laten daarentegen wel van zich horen en de geur van vers gezette koffie maakt alles compleet. Laat deze dag maar komen!
 
Tijdens de safari die volgt, vinden we het luipaard niet maar wel neushoorns en een hele grote kudde buffels die een modderbad nemen. We spotten ook een cheeta die lui bij een bosje ligt en ook niet van plan is om voor de foto te poseren. Ze draait bewust, zo lijkt het, haar rug naar ons toe en legt haar hoofd weer plat op de grond te rusten. Terug bij de lodge worden we verwend met een uitgebreid ontbijt van vers fruit (hoe lukt het ze toch om dit zo mooi op te maken, het lijkt een schilderij!), gebakken eieren naar wens, verschillende yoghurts met garneringen en ovenwarme broodjes met beleg.  De Eco House die bij de lodge is heeft haar deuren vanmorgen geopend dus daar willen we na het ontbijt naar toe. De vrouwelijke gids beantwoordt al onze vragen over de dierenschedels die er liggen, de hoorns, tanden en huiden die er zijn. We zijn ook hier de enigen en kunnen naar hartenlust vastpakken, kijken, vragen en nóg meer vragen. Wat is dit leuk en leerzaam voor kinderen (en oudersJ).

Ontmoeting met olifanten

Als we die middag in het zwembad duiken, hebben we een bijzondere ontmoeting met een kudde olifanten op nog geen 10 meter afstand. Ja, je leest het goed, 10 meter. Door een plat hek met elektriciteit op de grond komen de wilde dieren niet bij het zwembad zelf maar drinken op deze korte afstand wel bij een waterpoel. Normaal gesproken zou het te gevaarlijk zijn om je te voet zo dichtbij deze grijze prachtdieren te begeven. We kijken, bewonderen en zien een bijzondere ontmoeting tussen twee volwassen olifanten die elkaar liefdevol begroeten met de slurven in elkaar gestrengeld. We verliezen ondertussen ons hart aan de baby olifantjes die bij hun moeder drinken of met hun kleine slurfjes water proberen te drinken maar in plaats daarvan onhandig de poel in glijden.  Terwijl ik me in mijn bikini op één van de ligstoelen installeer, neemt de aardige medewerkster die gisteren de vleermuizen liet zien Bruun en zijn twee Nederlandse vriendjes mee naar een tafel in de schaduw waar ze koekjes gaan bakken en een armbandje mogen maken. Wat zei ik je? Lelapa has it all! Terwijl Bruun de koekjes bakt en zijn armbandje maakt, wandel ik even later met mijn camera naar de lodge terug. Voor mijn onderneming Townshipsmile maak ik gedurende deze reis een fotoreportage voor de website. Geen interieur decoratie of sfeerplaatje is veilig voor mijn Canon. In deze lodge zie ik overal om mij heen de etnisch chique items die ik vanuit Afrika naar Nederland importeer en online verkoop. Ik geniet in alle rust van dit heerlijke fotomoment en schiet prachtige plaatjes.
 
Bij terugkomst heeft Bruun ook een armbandje voor mij gemaakt, ik smelt. In kleermakerszit gaan we zo dicht mogelijk bij de waterpoel - maar met het platte hek ertussen - in het gras zitten. Met ieder ons armbandje om peuzelen we het ene na het andere lekkere koekje op. De giraffen die wijdbeens water drinken laten zich niet door ons storen. Wat een topdag is dit!

Boma Dinner

Die avond is de Boma dinner, een traditioneel Afrikaans bush diner in de open lucht. Honderden kaarsjes zijn ontstoken en overal hangen brandende lantaarns. De vier tafels zijn sfeervol gedekt, het lijkt wel een sprookje! Wat ziet het er allemaal magisch uit in het donker. Bij het kampvuur wordt vlees en vis op de barbecue gelegd, aangevuld met de lekkerste salades en verschillende groentes. Bruun en zijn vriendjes mogen zelf pizza maken, ze glunderen van oor tot oor. Als ze even later ook nog naar hartenlust marshmallows aan een lange stok mogen opwarmen boven het vuur, wordt hun lach zowaar nog groter.

Noodstop

De volgende ochtend maken we nog een hele vroege ochtend safari voordat we de tijd nemen om het gastvrije personeel gedag te zeggen. Van chef kok tot huishoudelijke hulp; iedereen zwaait uit. Terwijl onze bagage in de auto wordt getild, krijgt Bruun een papieren zakje overhandigd. ‘Voor onderweg’ zegt de chef. Bruun heeft moeite om zijn nieuwsgierigheid te bedwingen en ruikt verlekkerd aan het zakje. Als we net wegrijden zegt hij ineens luid ‘STOP!’ Ik sta acuut op mijn rem en ben niet echt blij met deze, in mijn ogen, onnodige noodkreet. Hij doet een graai in de rugzak en haalt een zak met stroopwafels tevoorschijn. Hij kijkt me vragend aan: ‘Toe maar’ zeg ik. Vervolgens opent hij het portier en rent naar de medewerkers toe die verbaasd bij de entree staan te kijken.
Als we dan echt wegrijden en de hoek om zijn, kijkt hij me weer vragend aan met het papieren zakje in zijn hand. ‘Nog een keer toe maar’, zeg ik lachend. Voorzichtig vouwt hij het zakje open en houdt zijn neus boven de opening. Een geur van versgebakken brownies vult de auto...
‘Lelapa, wij komen terug naar jou, zeker weten!’
  
Ps. ben je benieuwd naar de Afrikaanse Art die Merel online verkoopt? Check dan haar website: www.townshipsmile.com